Augmented Eternity legt overledenen woorden in mond

Misschien verzucht je zelf ook wel eens dat je graag nog één keer advies zou willen vragen aan iemand die is overleden. “Wat zou mijn vader daarover gezegd hebben?” Met Augmented Eternity proberen onderzoekers van de universiteit van Toronto en MIT het mogelijk te maken om mensen en hun manier van communiceren te reconstrueren op basis van data. Zo kun je op termijn toch nog vragen wat iemand in een bepaalde situatie zou hebben gedaan, ook al heeft die persoon het tijdelijke al voor het eeuwige verruild.

Het creëren van een realistische digitale identiteit per persoon is natuurlijk niet gemakkelijk. Als je een persoon digitaal gaat reconstrueren, is het niet voldoende om te weten dat iemand in een bepaalde situatie iets heeft gezegd. Je moet altijd weten wat de context was. Augmented Eternity gebruikt daarbij allerlei bronnen – Facebook, Twitter, WhatsApp, et cetera – en analyseert context, emotionele inhoud en semantiek.

Het aansprekende aan dit hele idee is het feit dat je onsterfelijk kunt worden. Digitaal onsterfelijk, welteverstaan. Je kunt je bijdrage aan de maatschappij of aan mensen in je omgeving blijven leveren. Niet met geld, maar met je persoonlijkheid.

Je zou het ook in kunnen zetten als je nog leeft. In plaats van €250 per uur aan een advocaat te moeten betalen, zou je tegen een gereduceerd tarief met diens avatar kunnen spreken. Dan kan de echte advocaat op een later moment altijd nog op komen draven.

Er is echter een keerzijde aan het door kunnen leven na de dood. Is het slotstuk van rouw niet dat we de persoon die we verloren zijn ook los kunnen laten? Verder kunnen met ons leven zonder de hele dag met een oude foto in onze handen voor ons uit te staren?

De foto die Augmented Eternity ons wil bieden is meer dan alleen een afbeelding, maar bevat ook de reconstructie van de persoonlijkheid van de overledene. Is die helemaal waarheidsgetrouw? Bezoedelen we de nagedachtenis van de overledene, doordat de artificiële versie adviezen gaat geven die de werkelijke persoon in de betreffende context misschien nooit gegeven zou hebben? En worden de adviezen niet hopeloos gedateerd als de persoon al een tijdje niet meer leeft en de wereld door is ontwikkeld?

Misschien ben je zelf bij het lezen van dit stuk door dezelfde fasen gegaan als ik. Van ‘Wat een gaaf idee, dan had ik mijn vader nog kunnen spreken’ naar ‘Dit kan bruikbaar zijn in een professionele setting bij nog levende mensen’ en ‘We moeten onze overledenen los kunnen blijven laten’. Ik denk dat het het beste is voor onze nog levende naasten als de overledenen zwijgen.

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: